ODA TRISTE A FRANCISCO PIQUER
(y por extensión a todos aquellos maravillosos actores de
Estudio Uno)
Oda triste que no es alegre endecha
lamento bordoneado en blanco y negro
cierto día en un bar te vi de cerca
de pie como nosotros allí estabas
calzando tu presencia tal garcía
llamado al mismo tiempo gabriel márquez
oh grande entre los tristes
oh rostro virulento de visajes
contrariados
soñábamos
contigo
con tu incondecorada peripecia
que era nuestra y también tu cara impura
en alarde culpable de ser nadie
tu voz rota de mirlo del infierno
viajante señalado por los dioses
la mierda del teatro
la savia maldecida de las tablas
corría por tus venas divididas
aquello era teatro bien extraño
si el texto magistral
la escena gris las luces de cartón
cubista el decorado la prosodia
altanera de momias polvorientas
y tú no obstante en ello
los dientes apretados
mas firme atragantado de culebras
lope arthur miller shakespeare benavente
oh lujo deprimente de años negros
oh tristes marionetas rebozadas
en ceniciento almíbar de gusano
oh rabia y heladura oh carne viva
no es cierto no me cuentes tu monserga
no es cierto no no nunca no me cuentes
el alma al recordarte se serena
piquer amigo oh cómplice siniestro
EN LA BOCA DE LUCIFER
(Divina Comedia. Infierno. XXXIV, 55-69)
Aguarda, no te inquietes, un momento.
Escucha. Escucha, nada temas
aquí, lejos de todo.
No es más que el triste viento vagando entre las tumbas,
su voz en un susurro,
su soplo familiar
allá extraviándose en la lejanía.
Ah, sí, esa ha de ser. Sin duda.
La canción que los muertos canturrean.
Esa que tú y yo nos sabemos al dedillo.
Mas retorna la noche, y ya es la hora
de partir, porque todo ya hemos visto.
Cantan los muertos, canta el viento
entre lápidas y árboles picudos;
y canta la corneja en su percha de carroña;
se escabulle la rata de campo
a su siniestra madriguera.
¿Sabes en qué lugar, como gusanos, bullen sus crías?
Ah, nosotros sabemos pocas cosas,
pero esas en concreto las sabemos.
Tan solos y extrañados,
acaso solo de ellas persistimos.
Mas retorna la noche, y ya es la hora
de partir, porque todo ya hemos visto.
Días que no son días,
noches que no son noches,
inmensas, incontables,
vagando, sin que huyamos,
de un sitio para otro
en la hora incierta, pálidos, amoratados,
ateridos de frío, sin fuerza, blandos,
dándonos pena unos a otros,
grotescos, indistintos,
tambaleándonos, tropezando,
mas rehuyéndonos siempre,
ay, de nosotros mismos espantados.
Muertos lo estamos, e ignorábamos por qué,
¿acaso la muerte se ciñe a razones?
Mas una noche un hilo de voz, sin saber cómo,
brotó al albur del polvo y la ceniza,
en pleno centro concentrándose
de una garganta descarnada
de la que se expandió más tarde, poco a poco,
flojo silbo en el aire turbio.
Muy pronto lo aprendimos.
Y muy pronto, sin lágrimas,
supimos al cantarlo su sentido.
«Muertos,
muertos»,
repite.
«Muertos,
sí, porque tú nos traicionaste.»
Mas retorna la noche, y ya es la hora
de partir, porque todo ya hemos visto.
¿Por qué luchar? No había por qué.
Pero, maligno, absurdo, el enemigo
acechaba insistente.
La vida no tenía mucho sentido,
pero íbamos tirando, tú ya sabes.
Tan poca cosa éramos.
Por qué negarlo,
a nadie le importábamos,
de nadie dependíamos.
Mas tú, fuisteis vosotros,
por qué precisamente vosotros
quienes un día gustosos asumisteis
el más vil de los papeles.
Y quién, quién, quién se lo esperaba.
Quién demonios necesitaba eso.
Di, por lo que más quieras:
quién demonios necesitaba eso.
Mas retorna la noche, y ya es la hora
de partir, porque todo ya hemos visto.
Más tarde, cuando todo hubo acabado,
el mísero holocausto ya cumplido,
ni os dignasteis venir a visitarnos,
para el consuelo al menos.
Este lúgubre son es, pues, para vosotros,
a vosotros debido,
el que ahora corresponde,
el tantas veces entonado,
turbio, confuso y monstruoso,
perseguidor y endemoniador de insomnios,
cantando días y cosas hoy por hoy insondables,
esa maldita insensatez,
ese pútrido egoísmo.
«Muertos
estamos, muertos, muertos,
mas sólo porque tú nos traicionaste.»
Mas retorna la noche, y ya es la hora
de partir, porque todo ya hemos visto.
Ni olvido queda aquí. No hay ya luz ni tiniebla.
No quedan más que nuestros ojos secos
sin dejar de mirar
la triste, obscena nada que creasteis.
Mas, poniendo atención, ese susurro...
Escucha, sí, pues nunca dejarás de oírlo.
Es el viento gimiendo entre las lápidas.
Somos nosotros.
EDGAR ALLAN POE
El mal, el triste mal sueña en la landa
en quién se encarnaría, o en qué cosa:
un ave negra hablando misteriosa,
un alma virgen que entre sombras anda.
Así el poeta insomne se demanda
a calcular la angustia prodigiosa:
«Que el mal, ya esté en el hombre o en la cosa,
que el mal, el triste mal gire y se expanda».
El ave oscura solitaria ríe,
canta el páramo el turbio caos helado,
el mundo se deleita incongruente.
Ese alma pura agítase y sonríe.
Su rostro vuelto muestra que ha mudado
sin más lo blanco y bello en putrescente.
EL ÁGUILA CULEBRERA
(romance apócrifo del Lazarillo)
Era, a la tarde, un domingo
que Lazarillo, de olganza,
divertíasse con zagales
harapjentos en la plaça.
Tan luengas sus artes eran
que a todos los superava;
en todo menos bondades
ca tales fueran sus traças.
Entonçes, al buen albur,
çierta grant dama passava.
Sy a su donzella una flor
el cabello coronaba,
de fino velo i de rasso
la sennora iba tocada;
sy aquélla bastos percales,
la dama sedas i holandas,
i al pie tierno cabritillo,
de terçiopelo la capa,
de roxo panno un faldón
que
Tenía las finas manos
de oro i plata ensortixadas,
i assomaba tras el velo
la tez de marfil mui clara.
Si grant era en fermosura
no le iba a zaga la estampa.
Tan ilustre era su alcurnia
cual su beldade indicaba.
«Esse mochacho me trae»,
a la donzella deçía.
«Quiero veer de ónde vjene,
y a qué tanta algarabía.»
El sennalado era Lázaro,
pronto veis que sonreía,
si le faltavan tres dientes,
sobrábanle picardías.
Díxole la damissela:
«Ven, rapaz, ¿o desconfías?»
Él, coxeando, se llegaba.
«Vuessa venia, segnoría.
El retraso me pirdona,
non es motcha mi valía.
El pernil me tjembla tanto
que al diavlo lo daría.»
La beldade que, hasta aquí,
tan grant messura luçía,
con fina mano enxoyada
la cara a él le medía.
Mucha gente atraxo entonçes
tan egrejio bofetón.
«¿Qué lengua es éssa, mocosso?»,
la dama recriminó.
«¡Non salí oy a la calle
pora toparme un cavrón!»
Lázaro miróla ajrado,
mas al punto se mudó.
«Non vos ofendáis, duquessa,
yo vos soplico, por Dios,
y... una moneda que, iuro,
se la ofresco a San Antón.
»Sy él sanctifica las bestias,
a mí sabrá dar perdón.»
«Non avrá un chavo, rapaz,
daréte mi absoluçión,
»que es única rreconpensa
onde no ay educaçión.
Y agora di, vil, indino,
sy es que de Dios has temor,
»algo abrá de preocuparte,
¿qué quieres seer de maior?»
Lázaro apartóse un tanto,
de hito en hito la midió.
«Sseré ágüila culebrera»,
dixo, «por sirvir a Dios,
i a toda sierpe del monte
descabezar... ¡Commo a vos!»
Dicho esto, dio un gran brinco
y de un rrevés derribó
a la gran dama el tocado,
a la donzella la flor,
fizo luego reverençias,
con la mano dixo adiós
i, entre grandes carcaxadas
del púvlico, se escapó.
No hay comentarios:
Publicar un comentario