4 Poemas Nuevos

 



ODA TRISTE A FRANCISCO PIQUER

(y por extensión a todos aquellos maravillosos actores de Estudio Uno)

 

Oda triste que no es alegre endecha

lamento bordoneado en blanco y negro

 

cierto día en un bar te vi de cerca

de pie como nosotros allí estabas

calzando tu presencia tal garcía

llamado al mismo tiempo gabriel márquez

 

oh grande entre los tristes

oh rostro virulento de visajes

contrariados

soñábamos contigo

con tu incondecorada peripecia

que era nuestra y también tu cara impura

en alarde culpable de ser nadie

 

tu voz rota de mirlo del infierno

viajante señalado por los dioses

la mierda del teatro

la savia maldecida de las tablas

corría por tus venas divididas

 

aquello era teatro bien extraño

si el texto magistral

la escena gris las luces de cartón

cubista el decorado la prosodia

altanera de momias polvorientas

y tú no obstante en ello

los dientes apretados

mas firme atragantado de culebras

 

lope arthur miller shakespeare benavente

 

oh lujo deprimente de años negros

 

oh tristes marionetas rebozadas

en ceniciento almíbar de gusano

 

oh rabia y heladura oh carne viva

 

no es cierto no me cuentes tu monserga

no es cierto no no nunca no me cuentes

 

el alma al recordarte se serena

piquer amigo oh cómplice siniestro                   





EN LA BOCA DE LUCIFER

                                        (Divina Comedia. Infierno. XXXIV, 55-69)

  

Aguarda, no te inquietes, un momento.

Escucha. Escucha, nada temas

aquí, lejos de todo.

No es más que el triste viento vagando entre las tumbas,

su voz en un susurro,

su soplo familiar

allá extraviándose en la lejanía.

 

Ah, sí, esa ha de ser. Sin duda.

La canción que los muertos canturrean.

Esa que tú y yo nos sabemos al dedillo.

 

Mas retorna la noche, y ya es la hora


de partir, porque todo ya hemos visto.

 

Cantan los muertos, canta el viento

entre lápidas y árboles picudos;

y canta la corneja en su percha de carroña;

se escabulle la rata de campo

a su siniestra madriguera.

 

¿Sabes en qué lugar, como gusanos, bullen sus crías?

 

Ah, nosotros sabemos pocas cosas,

pero esas en concreto las sabemos.

Tan solos y extrañados,

acaso solo de ellas persistimos.

 

Mas retorna la noche, y ya es la hora


de partir, porque todo ya hemos visto.

 

Días que no son días,

noches que no son noches,

inmensas, incontables,

vagando, sin que huyamos,

de un sitio para otro

en la hora incierta, pálidos, amoratados,

ateridos de frío, sin fuerza, blandos,

dándonos pena unos a otros,

grotescos, indistintos,

tambaleándonos, tropezando,

mas rehuyéndonos siempre,

ay, de nosotros mismos espantados.

 

Muertos lo estamos, e ignorábamos por qué,

¿acaso la muerte se ciñe a razones?

Mas una noche un hilo de voz, sin saber cómo,

brotó al albur del polvo y la ceniza,

en pleno centro concentrándose

de una garganta descarnada

de la que se expandió más tarde, poco a poco,

flojo silbo en el aire turbio.

 

Muy pronto lo aprendimos.

Y muy pronto, sin lágrimas,

supimos al cantarlo su sentido.

 

«Muertos, muertos», repite.

«Muertos, sí, porque tú nos traicionaste.»

 

Mas retorna la noche, y ya es la hora


de partir, porque todo ya hemos visto.

 

¿Por qué luchar? No había por qué.

Pero, maligno, absurdo, el enemigo

acechaba insistente.

La vida no tenía mucho sentido,

pero íbamos tirando, tú ya sabes.

Tan poca cosa éramos.

Por qué negarlo,

a nadie le importábamos,

de nadie dependíamos.

Mas tú, fuisteis vosotros,

por qué precisamente vosotros

quienes un día gustosos asumisteis

el más vil de los papeles.

 

Y quién, quién, quién se lo esperaba.

Quién demonios necesitaba eso.

Di, por lo que más quieras:

quién demonios necesitaba eso.

 

Mas retorna la noche, y ya es la hora


de partir, porque todo ya hemos visto.

 

Más tarde, cuando todo hubo acabado,

el mísero holocausto ya cumplido,

ni os dignasteis venir a visitarnos,

para el consuelo al menos.

 

Este lúgubre son es, pues, para vosotros,

a vosotros debido,

el que ahora corresponde,

el tantas veces entonado,

turbio, confuso y monstruoso,

perseguidor y endemoniador de insomnios,

cantando días y cosas hoy por hoy insondables,

esa maldita insensatez,

ese pútrido egoísmo.

 

«Muertos estamos, muertos, muertos,

mas sólo porque tú nos traicionaste.»

 

Mas retorna la noche, y ya es la hora


de partir, porque todo ya hemos visto.

 

Ni olvido queda aquí. No hay ya luz ni tiniebla.

No quedan más que nuestros ojos secos

sin dejar de mirar

la triste, obscena nada que creasteis.

 

Mas, poniendo atención, ese susurro...

Escucha, sí, pues nunca dejarás de oírlo.

 

Es el viento gimiendo entre las lápidas.

Somos nosotros.

 

 


 

EDGAR ALLAN POE

 

El mal, el triste mal sueña en la landa

en quién se encarnaría, o en qué cosa:

un ave negra hablando misteriosa,

un alma virgen que entre sombras anda.

 

Así el poeta insomne se demanda

a calcular la angustia prodigiosa:

«Que el mal, ya esté en el hombre o en la cosa,

que el mal, el triste mal gire y se expanda».

 

El ave oscura solitaria ríe,

canta el páramo el turbio caos helado,

el mundo se deleita incongruente.

 

Ese alma pura agítase y sonríe.

Su rostro vuelto muestra que ha mudado

sin más lo blanco y bello en putrescente.





EL ÁGUILA CULEBRERA

(romance apócrifo del Lazarillo)

 

Era, a la tarde, un domingo

que Lazarillo, de olganza,

divertíasse con zagales

harapjentos en la plaça.

 

Tan luengas sus artes eran

que a todos los superava;

en todo menos bondades

ca tales fueran sus traças.

 

Entonçes, al buen albur,

çierta grant dama passava.

Sy a su donzella una flor

el cabello coronaba,

 

de fino velo i de rasso

la sennora iba tocada;

sy aquélla bastos percales,

la dama sedas i holandas,

 

i al pie tierno cabritillo,

de terçiopelo la capa,

de roxo panno un faldón

que la Rreyna le invidiara.

 

Tenía las finas manos

de oro i plata ensortixadas,

i assomaba tras el velo

la tez de marfil mui clara.

 

Si grant era en fermosura

no le iba a zaga la estampa.

Tan ilustre era su alcurnia

cual su beldade indicaba.

 

«Esse mochacho me trae»,

a la donzella deçía.

«Quiero veer de ónde vjene,

y a qué tanta algarabía.»

 

El sennalado era Lázaro,

pronto veis que sonreía,

si le faltavan tres dientes,

sobrábanle picardías.

 

Díxole la damissela:

«Ven, rapaz, ¿o desconfías?»

Él, coxeando, se llegaba.

«Vuessa venia, segnoría.

 

El retraso me pirdona,

non es motcha mi valía.

El pernil me tjembla tanto

que al diavlo lo daría.»

 

La beldade que, hasta aquí,

tan grant messura luçía,

con fina mano enxoyada

la cara a él le medía.

 

Mucha gente atraxo entonçes

tan egrejio bofetón.

«¿Qué lengua es éssa, mocosso?»,

la dama recriminó.

 

«¡Non salí oy a la calle

pora toparme un cavrón!»

Lázaro miróla ajrado,

mas al punto se mudó.

 

«Non vos ofendáis, duquessa,

yo vos soplico, por Dios,

y... una moneda que, iuro,

se la ofresco a San Antón.

 

»Sy él sanctifica las bestias,

a mí sabrá dar perdón.»

«Non avrá un chavo, rapaz,

daréte mi absoluçión,

 

»que es única rreconpensa

onde no ay educaçión.

Y agora di, vil, indino,

sy es que de Dios has temor,

 

»algo abrá de preocuparte,

¿qué quieres seer de maior?»

Lázaro apartóse un tanto,

de hito en hito la midió.

 

«Sseré ágüila culebrera»,

dixo, «por sirvir a Dios,

i a toda sierpe del monte

descabezar... ¡Commo a vos!»

 

Dicho esto, dio un gran brinco

y de un rrevés derribó

a la gran dama el tocado,

a la donzella la flor,

 

fizo luego reverençias,

con la mano dixo adiós

i, entre grandes carcaxadas

del púvlico, se escapó.

 



 


No hay comentarios:

Publicar un comentario